Gruszka

Choroba pestkowa gruszek jest fizjologicznym zaburzeniem miąższu gruszek, w którym w owocach tworzą się twarde osady. Chorobie tej można zapobiegać. Dowiedz się, jak to zrobić.

Rdza gruszy (Gymnosporangium sabinae) jest grzybem o złożonym cyklu rozwojowym. Jego żywicielami zimowymi są głównie jałowiec (Juniperus sabina) i inne gatunki jałowca, a żywicielami letnimi są różne odmiany grusz. Grzyb zimuje w zgrubiałych częściach gałęzi jałowca. Wiosną w tych miejscach pojawiają się żółto-pomarańczowe narośla z licznymi zarodnikami zimowymi, które są uwalniane i infekują liście grusz. Na górnej stronie liści gruszy pojawiają się pomarańczowe lub karmazynowo-czerwone strupy z ciemnymi kropkami. W drugiej połowie lata plamy te na spodniej stronie liści są spuchnięte, a następnie dają początek tak zwanym zarodnikom letnim, które mogą ponownie zainfekować gałęzie jałowca. Porażone jałowce są stałym źródłem infekcji dla okolicznych grusz. Rdza gruszy rozprzestrzenia się szczególnie w deszczową wiosenną pogodę.

Najczęstszymi czynnikami powodującymi gnicie owoców są grzyby z rodzaju Monilia. Monilia fructigena powoduje gnicie owoców ziarnkowych, a Monilia laxa powoduje gnicie owoców pestkowych, które oprócz owoców infekują wiosną kwiaty i pędy wiśni, moreli i śliwek, powodując dobrze znaną zgniliznę kwiatów i pędów Monilia. Ważne jest, aby wiedzieć o grzybach Monilia, że nie infekują one zdrowych owoców, ale mogą łatwo przenikać do owoców uszkodzonych przez owady (zwłaszcza owady opasujące) lub mechanicznie (np. przez grad). Zgnilizna owoców Monilia jest zatem zwalczana pośrednio, głównie poprzez dobrze dobrane opryski przeciwko czynnikom sprawczym. Drugim bardzo ważnym środkiem zapobiegawczym jest zbieranie zgniłych owoców i natychmiastowe zakopywanie ich głęboko w glebie, aby zarodniki grzybów z pęcherzyków utworzonych na powierzchni owocu nie unosiły się w powietrzu, ponieważ mikroskopijnie małe zarodniki są przenoszone przez wiatr na większe odległości, a jeśli spadną na uszkodzony owoc, kiełkują w obecności wody i powodują znaną zgniliznę. Ponadto zainfekowane martwe owoce - tak zwane mumie monilialne - które są źródłem infekcji, szczególnie wiosną, powinny być usuwane z drzew owocowych najpóźniej podczas wiosennego przycinania.

Liście stają się brązowe do czarnych i zwijają się w ciągu kilku godzin. Zaatakowane kwiaty i liście zwisają na drzewie. Liście stają się wodniste, później brązowieją do czarnych, więdną i wysychają. Wierzchołki liści opadają i wyginają się haczykowato. Zainfekowane owoce są wodniste, jasnobrązowe do czarnych. Na końcu wysychają i wysychają. Pozostają wiszące na drzewie. Młode, niedojrzałe owoce są podatne na infekcję. U niektórych odmian jabłoni infekcja staje się widoczna dopiero w późniejszym okresie rozwoju owoców. Złogi parcha na pniu (różnej wielkości obszary chorej tkanki korkowej) mogą osiągać rozmiar kilku decymetrów. Jeśli zmiany te obejmują całą gałąź lub pień, następuje śmierć całej gałęzi lub drzewa. Jeśli rozległe zamieranie korony drzew jest spowodowane nekrozą otaczającą gałęzie, wysuszone liście mają zwykle jaśniejszy kolor i opadają, w porównaniu z liśćmi bezpośrednio zainfekowanymi przez oparzeliznę. Aktywne zmiany mają wodnisty wygląd, powierzchnia jest błyszcząca, gładka, a na powierzchni może pojawić się śluz. Brzegi nie są ostro odgraniczone, czasami są uniesione. Później, gdy namnażanie i rozprzestrzenianie się bakterii ustaje, zainfekowana siatka korkowa kurczy się, jest zapadnięta, pojawiają się pęknięcia na styku ze zdrową siatką. W przypadku gruszy, pigwy i głogu (do pewnego stopnia) typowe jest, że zainfekowane gałęzie są czerwonawo-brązowe, podczas gdy w przypadku pnącza skalnego i innych gatunków żywicieli są one bardziej jasnobrązowe.