Późna odmiana

Późna odmiana to pojęcie, które oznacza roślinę (najczęściej drzewo owocowe lub warzywo), która dojrzewa dopiero pod koniec okresu wegetacyjnego, czyli zazwyczaj w drugiej połowie lata lub jesienią. W przeciwieństwie do odmian wczesnych i średnio wczesnych, na jej plony trzeba czekać dłużej – ale często naprawdę warto.

Dlaczego jest to ważne?
Wiedza o tym, czy uprawiasz odmianę wczesną, średnio wczesną czy późną, jest praktycznie niezbędna przy:
planowaniu zbiorów – odmiany późne zbiera się później, często w czasie, gdy inne uprawy już się kończą.
przechowywaniu – wiele odmian późnych ma dłuższy okres przechowywania. Typowym przykładem są jabłka, które dojrzewają jesienią, ale przy prawidłowym przechowywaniu wytrzymują do wiosny.
rozłożeniu zbiorów w czasie – jeśli posadzisz po trochu każdego rodzaju (wczesną, średnią, późną), ogród będzie owocował stopniowo i nie będziesz mieć wszystkich owoców naraz.
Odporność na mróz – późne odmiany kwitną później, więc są mniej narażone na wiosenne przymrozki.

W przypadku jakich gatunków owoców warto to obserwować?
W przypadku późnych odmian najbardziej docenisz to w przypadku:
jabłek i gruszek – wiele odmian zimowych zbiera się we wrześniu i dojrzewa dopiero podczas przechowywania. Są idealne do długotrwałego przechowywania.
śliwkach – niektóre późne odmiany śliwek dojrzewają dopiero we wrześniu, mają wyrazisty smak i doskonale nadają się na dżem lub brandy.
winogronach – późne odmiany dojrzewają w sprzyjających latach dopiero w październiku, ale warto je uprawiać ze względu na wyższą zawartość cukru.
Brzoskwinie i nektarynki – późniejsze odmiany są zazwyczaj słodsze, bardziej soczyste i nadają się również do wekowania. Wiśnie
i czereśnie – dzięki późnym odmianom można się nimi cieszyć również latem, kiedy te wczesne już dawno się skończyły.

Jeśli więc ktoś w sklepie ogrodniczym powie Ci, że jest to „późna odmiana”, od razu będziesz wiedzieć, że na owoce trzeba trochę poczekać, ale często zwraca się to jakością, smakiem i trwałością.